การพัฒนาวงล้ออเนกประสงค์และการประยุกต์ใช้ศิลปะ

แนวคิดเรื่องกิมบอลมีมาตั้งแต่ต้นศตวรรษที่ 19 เมื่อฟรานซิส เวสต์ลีย์ ชาวอังกฤษ ได้ประดิษฐ์ "กิมบอล" ซึ่งเป็นลูกบอลที่ประกอบด้วยทรงกลมสามลูกที่สามารถหมุนได้อย่างอิสระในทุกทิศทาง อย่างไรก็ตาม การออกแบบนี้ไม่เป็นที่นิยมใช้กันอย่างแพร่หลาย เนื่องจากมีต้นทุนการผลิตสูง และแรงเสียดทานระหว่างทรงกลมทำให้การเคลื่อนไหวไม่ราบรื่นเท่าที่ควร

จนกระทั่งช่วงต้นศตวรรษที่ 20 นักประดิษฐ์ชาวอเมริกันได้คิดค้นการออกแบบใหม่ที่ประกอบด้วยล้อสี่ล้อ โดยแต่ละล้อมีล้อเล็กๆ วางตั้งฉากกับระนาบของล้อ ทำให้ตัวอุปกรณ์ทั้งหมดสามารถเคลื่อนที่ไปในทิศทางใดก็ได้ การออกแบบนี้รู้จักกันในชื่อ "ล้อออมนิ" และเป็นหนึ่งในต้นแบบของล้ออเนกประสงค์

ในทศวรรษ 1950 วิศวกรของ NASA ชื่อ แฮร์รี่ วิคแฮม ได้ประดิษฐ์ล้อหมุนที่ดีกว่าเดิม ซึ่งประกอบด้วยแผ่นดิสก์สามแผ่น แต่ละแผ่นมีแถวของล้อขนาดเล็กที่ช่วยให้ตัวอุปกรณ์ทั้งหมดเคลื่อนที่ไปในทิศทางใดก็ได้ การออกแบบนี้เป็นที่รู้จักกันในชื่อ "ล้อวิคแฮม" และเป็นพื้นฐานของระบบกันสั่นแบบสมัยใหม่

ศิลปะแห่งวงล้อวิคแฮม

นอกจากในด้านอุตสาหกรรมและหุ่นยนต์แล้ว กิมบอลยังถูกนำไปใช้โดยศิลปินบางกลุ่มเพื่อสร้างสรรค์ผลงานศิลปะ ตัวอย่างเช่น ศิลปินการแสดงสดอย่าง Ai Weiwei ได้ใช้กิมบอลในงานศิลปะจัดวางของเขา ผลงาน “Vanuatu gimbal” ของเขาเป็นกิมบอลขนาดยักษ์ที่มีเส้นผ่านศูนย์กลางห้าเมตร ซึ่งช่วยให้ผู้ชมสามารถเคลื่อนไหวได้อย่างอิสระบนนั้น