Koncepcja zawieszenia kardanowego sięga początku XIX wieku, kiedy Anglik Francis Westley wynalazł „gimbal” – kulę złożoną z trzech kul, która mogła swobodnie obracać się w dowolnym kierunku. Konstrukcja ta nie znalazła jednak szerokiego zastosowania, ponieważ była kosztowna w produkcji, a tarcie między kulami sprawiało, że ruch był mniej płynny.
Dopiero na początku XX wieku amerykański wynalazca opracował nową konstrukcję składającą się z czterech kół, z których każde miało małe kółko prostopadłe do płaszczyzny koła, co pozwalało całemu urządzeniu poruszać się w dowolnym kierunku. Konstrukcja ta znana jest jako „Omni Wheel” i jest jednym z prekursorów koła uniwersalnego.
W latach 50. XX wieku inżynier NASA, Harry Wickham, wynalazł jeszcze lepsze koło z zawieszeniem kardanowym, składające się z trzech dysków, z których każdy miał rząd małych kółek, umożliwiających całemu urządzeniu poruszanie się w dowolnym kierunku. Konstrukcja ta stała się znana jako „Koło Wickhama” i stanowi podstawę współczesnego zawieszenia kardanowego.
Sztuka koła Wickhama
Oprócz zastosowań przemysłowych i robotyki, gimbale są również wykorzystywane przez niektórych artystów w celach twórczych. Na przykład artysta performance Ai Weiwei wykorzystał gimbale w swoich instalacjach artystycznych. Jego dzieło „Vanuatu gimbal” to gigantyczny gimbal o średnicy pięciu metrów, który pozwala widzom na swobodne poruszanie się.
Czas publikacji: 27-11-2023