Het concept van de cardanische ophanging dateert uit het begin van de 19e eeuw, toen een Engelsman genaamd Francis Westley een "cardanische ophanging" uitvond, een bal bestaande uit drie bollen die vrij in elke richting konden draaien. Dit ontwerp werd echter niet veel gebruikt, omdat de productie ervan duur was en de wrijving tussen de bollen de beweging minder soepel maakte.
Pas in het begin van de 20e eeuw bedacht een Amerikaanse uitvinder een nieuw ontwerp dat bestond uit vier wielen, elk met een klein wieltje loodrecht op het vlak van het hoofdwiel, waardoor het hele apparaat in elke richting kon bewegen. Dit ontwerp staat bekend als het "Omni Wheel" en is een van de voorlopers van het universele wiel.
In de jaren vijftig vond NASA-ingenieur Harry Wickham een nog betere cardanische ophanging uit, bestaande uit drie schijven, elk met een rij kleine wieltjes waarmee het hele apparaat in elke richting kon bewegen. Dit ontwerp werd bekend als het "Wickham-wiel" en vormt de basis van de moderne cardanische ophanging.
De kunst van het Wickham-wiel
Naast de industriële en robotica-sector worden cardanische ophangingen ook door sommige kunstenaars gebruikt voor creatieve projecten. Zo heeft performancekunstenaar Ai Weiwei cardanische ophangingen gebruikt in zijn kunstinstallaties. Zijn werk "Vanuatu gimbal" is een gigantische cardanische ophanging met een diameter van vijf meter, waarop het publiek zich vrij kan bewegen.
Geplaatst op: 27 november 2023