Аробаҳои ҳамвор, ҳамчун асбоби маъмулӣ барои интиқол ва коркарди молҳо, бо қулайӣ ва амалии худ ба таври васеъ эътироф шудаанд. Аммо, барои таъмини бехатарӣ ҳангоми истифода ва дароз кардани мӯҳлати хизмати он, дар ин ҷо баъзе нуктаҳои муҳим барои истифода оварда шудаанд:
I. Санҷиш пеш аз истифода
1. Ҳолати умумии аробачаи ҳамворро, аз ҷумла чархҳоро, ҳамвор будани сатҳи он ва маҳкам будани ҳамаи гайкаҳо ва болтҳоро тафтиш кунед.
2. Боварӣ ҳосил кунед, ки иқтидори боркунии аробачаи ҳамвор ба талаботи вазни ашёе, ки бояд коркард шаванд, мувофиқат мекунад ва аз боркунии аз ҳад зиёд худдорӣ намоед.
Амалиёти дуруст
1. Ҳангоми истифодаи аробачаи ҳамвор, боварӣ ҳосил кунед, ки онро дар ҳолати устувор нигоҳ доред, то ҳангоми ҳаракат аз каҷ шудан ё чаппа шудан пешгирӣ карда шавад.
2. Ҳангоми коркарди мол, мол бояд ба таври баробар рӯи тахтаи ҳамвор ҷойгир карда шавад ва аз ресмонҳо, тасмаҳо ё дигар дастгоҳҳои мустаҳкамкунӣ истифода бурда шавад, то устувории мол таъмин карда шавад ва аз лағжиш ё шикастани онҳо ҳангоми ҳаракат пешгирӣ карда шавад.
3. Ҳангоми ҳаракат дар боло ё поёноб бояд эҳтиёткор бошед, то аз суръати аз ҳад зиёд, ки боиси аз даст додани назорат мегардад, пешгирӣ карда шавад. Дар ҳолати зарурӣ, барои кӯмак ба амалиёт дастгоҳҳои иловагии дастгирӣ истифода мешаванд.
Ҷойҳои мувофиқ
1. Аробачаи ҳамвор барои ҷойҳои дарунӣ ва берунӣ мувофиқ аст, аммо истифода бояд мувофиқи муҳити мушаххас танзим карда шавад. Ҳангоми истифода дар дохили бино, он бояд аз бархӯрд бо дигар ашё ё одамон худдорӣ кунад; ҳангоми истифода дар берун, он бояд ба ҳолати сатҳи роҳ диққати махсус диҳад ва аз сафар дар заминҳои нобаробар ё лағжанда худдорӣ кунад.
2. Вобаста ба истифодаи макон ва андоза ва вазни мол, навъ ва андозаи мувофиқи аробачаи ҳамворро интихоб кунед.
Нигоҳдорӣ
1. Аробачаи ҳамворро мунтазам нигоҳдорӣ ва таъмир кунед, аз ҷумла санҷиши ҳолати чархҳо ва меҳварҳо, тоза ва равғанмолида нигоҳ доштани фишанги корӣ ва қисмҳои пайвасткунанда ва иваз кардани қисмҳои шикаста.
Дар ҳолати зарурӣ, чархҳои пастсифат ё фарсудашударо сари вақт иваз кунед, то бехатарӣ ва устуворӣ ҳангоми ронандагӣ таъмин карда шавад.
V. Чораҳои эҳтиётӣ
1. Истифодаи аробаҳои ҳамворро дар ҷойҳои серодам манъ кунед, то аз садамаҳои бархӯрд ё фишор пешгирӣ карда шавад.
2. Барои пешгирӣ аз садамаҳо, ба кӯдакон бозӣ кардан дар зери ё болои аробачаи ҳамвор манъ аст.
3. Маҳдудиятҳои иқтидори борбардории аробачаҳои ҳамворро қатъиян риоя кунед, на истифодаи аз ҳад зиёд.
4. Аробаҳои ҳамвор набояд ҳамчун ивазкунандаи зинапояҳо, сохтмонҳо ва дигар асбобҳои баромадан истифода шаванд.
5. Пас аз истифода, аробачаи ҳамворро сари вақт дар ҷои муайяншуда гузоред, то аз баста шудани роҳрав ё зинапоя пешгирӣ кунед.
6. Ҳангоми сафар аз бархӯрд бо дигар воситаҳои нақлиёт ё пиёдагардон худдорӣ кунед ва масофаи бехатарро нигоҳ доред.
Барои таъмини истифодаи бехатар ва самараноки аробаи ҳамвор, ки барои ҳаёт ва кори мо қулайӣ меорад, чораҳои эҳтиётии дар боло зикршударо риоя кунед.
Вақти нашр: 28 ноябри соли 2024